نفس های سربی

ديگه خودمم از آپ نذاشتنم خسته شدم - گفتم اگه شعر جديد نميگم لااقل يه شعر از قديما واسه آپ بذارم.

ما با الفِ اشک به خود زاریدیم

میم ِ غم ِ تو نوشته و نالیدیم

بر سینِ سحر چو چشممان روشن شد

گاف ِ گذرت به آسمان ها دیدیم

چون لام ِ بلا مصیبتی بر ما  زد

نون ِ نفست به روح ِ خود مالیدیم

با میم ِ محبتت درین وادیگاه

از باغ نگاه ِ عشق عینی چیدیم

از واو ِ وداع نگاهمان ابری شد

معنای ِ تکانِ دست را فهمیدیم

بی جیم ِ جسارتت به هنگام ِ بلا

از هیبت ِ زخم هایِ غم ترسیدیم

فرهنگ ِ الفبای ِ درون اُمّی شد

ای کاش تو را کنار ِ خود می دیدیم

(( سيد احد شيرين نژاد ))                  

 

نوشته شده توسط سید احد شیرین نژاد در چهارشنبه ششم اردیبهشت 1391 ساعت 20:24 موضوع غزل | لینک ثابت

این داستان ادامه دارد و من بی ادامه ام

چند قطره اشک ِ تو افتاد روی ِ  نامه ام

 

گویا خدا چکانده تو را روی شامه ام 

 

یک عمر و نیم باکِره ماندی و با کَره

شیرین تر از عسلت کرد طعم  ِ خامه ام

تا دست می رود به خدا دلبری کند

ذکر  ِ تو می دود وسط  ِ هر اقامه ام

رویای ِ سست ِ مرا گریه شست و برد

تو ماندی و به گریه شدی اشک ِ جامه ام

 

برهان ِ عقل ، پیش ِ تو زانو زد و شکست

من ماندم و سکوت و ویلچر و عقل  ِ تامه ام

 

این داستان ادامه دارد و من روی ِ صندلی

خط می زنی تمام  ِ مرا روی ِ نامه ام

(( سيد احد شيرين نژاد ))                

 

نوشته شده توسط سید احد شیرین نژاد در شنبه بیست و هشتم آبان 1390 ساعت 15:58 موضوع غزل | لینک ثابت

سلام و عرض ادب خدمت دوستان و عزیزان

عید همگی مبارک

با همه ی دل مشغولی هایی که تو این مدت داشتم چند تا غزل و ترانه سرودم که یکی از غزل هامو تو این پست میذارم ، امیدوارم خوشتون بیاد.

-----------------------------------------------------------------

چند قدم مانده مرا خوار کنی؟؟؟!!!

طلبم را ننویسی و بدهکار کنی

سر راهم بنشینی و سرم سنگ زنی

تا دم -ِ مرگ به آزار -ِ من اصرار کنی

قصد -ِ روحم کنی و دشمن -ِ جانم گردی

دوستی با من و امثال -ِ  من انکار کنی

حق و باطل نشِناسی و جفاکار شوی

یا سر -ِ بی گنهم را به سر -ِ دار کنی

نمکم نوش کنی ، حق -ِ نمک نشناسی

آستین -ِ من -ِ بدبخت  پر  از  مار  کنی

روز و شب شیشه یِ خوشبختی ِ من سنگ زنی

لحظه های ِ خوش -ِ  ایام -ِ مرا  تار کنی

چهره ی پاک مرا ، زشت و گنهکار کشی

در خیالت، من -ِ مظلوم چه پندار کنی؟

کاش عاقل شوی و کینه فراموش کنی

تا من -ِ غمزده را بار -ِ دگر یار کنی

(( سيد احد شيرين نژاد ))                

 

نوشته شده توسط سید احد شیرین نژاد در چهارشنبه نهم شهریور 1390 ساعت 23:5 موضوع غزل | لینک ثابت

یار  در  روز  ِ  ازل ،  داد  به  دستم جامی

        گفت در پیشِ ِ تو بسیار نهفته ست دامی      

                  

    باید از دام رها گردی و سر کش مشوی

      که می ِ عشق کند پخته مقام هر خامی  

    سرکشیدم ز میِِِِِ ِ عشق که در جامم بود

      روشن آمد به نگاهم همه نوع ابهامی  

    من همان دم که مسیحا نفسی بر من داد

     گشتم  آزاد  ز   بند ِ هوس ِ خودکامی

    گفتم ای عشق بسوزان جگرم را زین پس

    که  درین  بادیه  هرگز  نرسد  ناکامی

       گفت سوزنده ی من سویِ بلا خواهد رفت

     مبتلای ِ  تب ِ  ما   هیچ  ندارد  نامی 

                                                                                                                          (( سيد احد شيرين نژاد )) 

 

نوشته شده توسط سید احد شیرین نژاد در دوشنبه هفدهم مرداد 1390 ساعت 0:0 موضوع غزل | لینک ثابت

چن روز پیش تو کوچه قدم میزدم که یه پیرمرده صدام زد و ازم پرسید هندونه رو چن میدن؟

 

من: بله؟!!

 

پیرمرد: منظورم همون وانتیه که هندونه میفروشه و داره جار میزنه!

 

من ( رو به هندونه فروش ): آقا این هندونه ها ها چندن؟!

 

هندونه فروش : کیلویی ۲۰۰ تومان!

 

به پیرمرده گفتم که هندونه کیلویی ۲۰۰ تومانه!

 

پیرمرد : به نظرت  ارزون نمیده؟!! 

 

من: خوبه قیمتش ، منصفانه س!

 

پیرمرد: آره ولی دیروز یه گرونفروش  اومده بود و خیلی گرون میداد!

 

من: مگه چن میداد؟!!!

 

پیرمرد: ۵ کیلو ۱۰۰۰ تومان!!!!!!!!

 

 

 

نوشته شده توسط سید احد شیرین نژاد در دوشنبه بیست و هفتم تیر 1390 ساعت 16:52 موضوع داستان کوتاه | لینک ثابت

 

گفتم که تو سلطانِ جهانی ، نظری کن

                                            بر کویِ خراباتیِ ما هم گذری کن

 

گفتا که نظر می کنمت هردمِ و ساعت

                                          از راهِ به غیر از رهِ ما محتذری کن

 

  گفتم که اسیرِ غم و زنجیرِ بلایم                

                                        بر این دلِ غمدیده یِ زارم نظری کن

 

گفتا غم و اندوه دمی هست و زمانی         

                                         زندانِ بلا را به دعا مختصری کن

 

گفتم که عدالت ندهد غیر تو معنی               

                                باز آي و جهان را خبر از عدل علی کن

                                                                                                  

گفتا که بدستور حق آیم به زمانی                   

                                آنروز جهان را خبر از بی خبری کن

 

گفتم چه کنم تا که ببینم رخت از پیش                  

                                                              گفتا که نمازِ شب و وردِ سحری کن                                     

                        (( سيد احد شيرين نژاد ))            

 

نوشته شده توسط سید احد شیرین نژاد در یکشنبه بیست و ششم تیر 1390 ساعت 14:50 موضوع غزل | لینک ثابت

 

          بد نیست بدانید دلم دلتنگست

                    فانوس شبم خموش و پایم لنگست

 

          راهم پرِسنگ و بین ما فاصله ها

                 دانم که نه صد،هزار و صد فرسنگست

 

          زنجیر زدند به پا ، که شاید نروم

                    خندید دلم ، بگفت درنگم ننگست

 

          بگرفت دلم ، ازین هزاران رنگی

                    آنجا بروم که آسمان یکرنگست

 

          در مخمصه ی زمانه می چرخم و باز

                    بر حادثه ای دگر خیالم تنگست

 

          آرامش و راحتی نخواهم هرگز

                    آرامش من رها شدن در جنگست

(( سيد احد شيرين نژاد ))                

 

نوشته شده توسط سید احد شیرین نژاد در دوشنبه بیستم تیر 1390 ساعت 20:57 موضوع غزل | لینک ثابت

       الا یا ایها الساقی ، ادرکاسا و ناولها

   بزک آلات شد نایاب و زشت گردید خوشگل ها

 

 بدستور رئیس جمهور - بزک از چین وارد شد

 همه جا جنس چینی شد  –  دوباره وای و واویلا

 

 نشست حافظ سر کوی و ز بی یاری فغانی کرد

 دل وی را نبردش کس -  به یاد آورد مشکل ها

 

بگفتا شعر اگر گویم و بفروشم شوم خرپول 

 ز آمریکا ماتیک گیرم -  کمی تسکین دهم دلها

 

شد حافظ شاعر ملی -  و هر شب در شب شعری

 سرودی این چنین میگفت – به خرپولان و مفلس ها

 

اگر هرترک شیرازی به دست آرد دل مارا

 به لب های ترش بخشم ، ماتیک هایی ز آمریکا

 

 زمان اندگی بگذشت و حافظ عاشق کس شد

 سر کیسه نمودش شل -  که تا از وی برد دلرا

 

همیشه هدیه ای بر دست -  سر کوچه کمر خم بود

 که گیرد هدیه را خاتون و مجنون را شود لیلا

 

 تمام ثروت حافظ ،‌‌ بشد مصروف اقلامی

 چو عطر و ماتیک و اقلام زیبایی و پنکک ها

 

 بشد آواره و مفلس -  نه ویلایی نه ماشینی

 سرود دیگری بنوشت و شاه بیتش چنین گفتا

 

 الا ای مردم دنیا -  مبادا عاشقی کردن

 که عشق آسان نمود اول - ولی افتاد مشکل ها

(( سيد احد شيرين نژاد ))                

 

نوشته شده توسط سید احد شیرین نژاد در شنبه بیست و یکم خرداد 1390 ساعت 17:10 موضوع طنز | لینک ثابت

                                  نفرین  به  آنکه  دلم  را  کمانه کرد

                                یکدم نشست و دمی ترک لانه کرد

         نفرین به آنکه خدا  را  خدا  ندید                             

          اما  به دل هوس  عارفانه کرد                             

                                       نفرین به بیخبر از عشق و عاشقی

                                        گر  عشق  را  نظری  ابلهانه  کرد

           نفرین به آنکه مرا بی بهانه دید                            

           بر این بهانه ی من او بهانه کرد                            

                                          نفرین به خنده ی تلخی که هر  نفس

                                            بر  تار  و  پود  وجودم  جوانه  کرد

        نفرین به سردی دستان خوشه چین                      

        آندم که خوشه ی دل منرا نشانه کرد                     

                                            نفرین به قلب سیاهی که با فریب

                                             صد  گونه  جور  به  نام  زمانه  کرد

        نفرین به صوت حزینی که از درون                     

        آمد  برون  و  غمم  را   ترانه  کرد                       

                                            نفرین به آنکه گرفت خنده را ز لب

                                             من را به سوی غمستان روانه کرد

(( سيد احد شيرين نژاد ))              

 

 

نوشته شده توسط سید احد شیرین نژاد در یکشنبه پانزدهم خرداد 1390 ساعت 19:28 موضوع غزل | لینک ثابت

چند وقت پیش یه شعری گفتم که جنبه طنز داشت و خطاب به شخص خاصی نبود -

 وقتی اولین بار این شعرو خوندم ، همه دوستان و شاعران بزرگوار  فکر کردن که منظورم

 به شخص خاصیه و از دست کسی ناراحتم و منو نصیحت میکردن و طرف مجازیو تقبیح

گفتم بد نباشه قسمتی از شعرو اینجا بنویسم:

 

     گاو و خر نه --- بدتر از سگ بوده ای

      لاشی و بی بند و بی رگ بوده ای

 

     خوش ندارم فحش ناموسی دهم

      لیک میگویم پدر سگ بوده ی

(( سيد احد شيرين نژاد ))                 

 

نوشته شده توسط سید احد شیرین نژاد در شنبه چهاردهم خرداد 1390 ساعت 21:33 موضوع طنز | لینک ثابت